Dünyanın pek çok bölgesinde ortak iletişim dili olarak kullanılan İngilizce devletler tarafından önemi anlaşılmış olup genç nüfusa öğretilmek üzere çok küçük yaşlardan itibaren İngilizce dersi olarak verilmektedir. Bizim ülkemizde de bu süreç 2. sınıftan başlayıp 12.sınıfı da kapsayan 10 yıllık zorunlu bir dönemdir. Bu dönemde yaklaşık 950-1000 saatlik öğrenim gören öğrencilerin İngilizce öğrenmedeki başarısızlığı yapılan araştırmalarda gözlemlenmiştir. Tüm bu emeklere rağmen kötü bir sıralamada olmamızın altında ne yatıyor olabilir?(Avrupa İngilizce yeterlilik araştırması 26 ülke arasında 25.sırada olmamız ve dünya genelinde 72 ülke arasında 51. Sırayı izlememiz.)
İngilizcenin Önemi
Öncelikle iş dünyasına bakıldığında Amerika-Çin arası iletişimin İngilizce olması normal karşılanabilir ancak Çin-Rusya arası iletişimin İngilizce olması İngilizcenin önemini kolayca yorumlamamızı sağlar. Bu bağlamda küresellik ve vizyon sahibi olmak isteyen her şirket veya birey ifade yeterliliği için İngilizce bilmek zorundadır. İlk olarak bu zorunluluğun öğrencilere anlatılıp anlamlandırmaları sağlanmalıdır. Çünkü henüz 7 yaşında bir çocuk kendi dili dışında bir başka dili öğrenme zorunluluğunu anlamlandıramaz. Bunun önemi maalesef pedagojik açıdan da birçok yönden eksik olan öğretmen tarafından bilinmiyor ve hemen öğrencilere bir şeyler ezberletme çabasına giriliyor. Amaçsız ve zorunlu gerçekleştirilen her eylem kısa sürede öğrenilmiş olarak gözükse de uzun vadede ezberci eğitimin olumsuzluk sonucunu gözler önüne serer.
Bahane olarak sunulan gerekçe Türkçe’nin Ural-Altay dil kökeninden gelmiş olup , Hint-Avrupa dili olan İngilizceyle farklı olması büyük oranda tutarsızdır. Buna tezat olarak olarak Afrika dillerini Hint-Avrupa dillerinden çok daha farklıdır ancak Afrika bölgesinde tek dile sahip insan bulmak çok zordur .
Peki Neden?
Maalesef gramer ağırlıklı bir İngilizce eğitim sistemine sahibiz ve herkesin İngilizce bilmesi için mükemmel şekilde gramer bilmesi şartı koşuluyor , en azından öğrenciler bu şekilde hissediyor. Oluşumdaki ana sebep öğretmenlerin lisans eğitiminde İngilizce öğrenirken, bildiklerini nasıl öğreteceğini kısa ve faydasız staj programlarında deneyimleyememesi ve bunun kuşaklar arası tekrarlı bir hal almasıdır. Şu bilinmelidir ki öğretmek her zaman öğrenmekten daha zordur ; çünkü öğretmek bile başlı başına bir öğrenmedir.Tüm zamanların kullanımını öğrenen öğrencinin başarısızlığı İngilizce içerisinde bu yapıların uygun bağlamda uygulamalarını görmemesinden (konuşma , dinleme, yazma ) kaynaklanır.
Türkçe olarak düşünürsek “- mış,-idi, -acak” hallerini biliyorsunuz ve hiç uygulama yapmadan bir başkasıyla iletişime iletişim kuruyorsunuz tabi ki olumsuz bir sonuç ortaya çıkar ancak ülkemize gelen turistler gramer bilmeden sadece kelime kullanarak kendilerini ifade edebiliyor. Örneğin “ ben Taksim gitmek” ifadesinde görüldüğü gibi “yor” eki kullanılmamış ancak ileti amacına ulaşmıştır. İngilizcede kelimelerin gücü her zaman dil bilgisinden önce gelir fakat kelime öğretme aşamasında da öğrenciler maalesef deftere yazıp ödev şeklide geçiriyor. Üstelik İngilizcede kelimeler farklı bağlamlarda farklı anlamlara geldiği halde örnekler verilmeden geçiliyor, üstüne üstük telaffuz ve dinleme etkinlikleri yok sayılmakta ; gelecekte bu kelimelerin kullanımına rastlayan öğrenci anlamını bilse dahi tanıyamadığı için anlamıyor. Devletimiz bu etkinlikleri barındıran kaynaklar sağlamakta yetersiz kalıyor bunun farkına varan bilinçli İngilizce öğretmenleri yurtdışından yabancı kaynakları velilerin parasıyla ile karşılıyor beraberinde eğitimde fırsat eşitsizliği doğuyor ve işler bu noktadan sonra sarpa sarıyor.
Özgüven eksikliği ve koruma güdüsü
Benim fikrime göre İngilizce eğitimde başarısız olmamızın en büyük sebebi coğrafi ve kültürel sonuçların doğurduğu , ailelerin çocuklarını el üstünde tutma , tehlikelerden sakınma ve önüne çıkan engelleri aşmak yerinde yanından geçirmeleridir. Ayrıca aileler çocuklarından her zaman mükemmel olanı bekler bu beklenti ilişki için çok yanlıştır. Dünyanın pek çok ülkesinde çocuklar 15 yaşından sonra kendi ayakları üzerinde duracak şekilde hayatını sürdürebiliyor ancak bizim için önceden başarısız olmamış çocuklar kaybetme korkusuyla bunu başaramıyor. Peki İngilizce ile tüm bunların ne alakası var? İlk olarak İngilizce de bir dil olarak deneme-yanılma sürecidir. Çocuklar kaybetmek, başarısızlıktan korktuğu için deneme yoluna giremiyor ve yanlışlarını doğru yapmadan geçiyor , devamında neyin yanlış neyin doğru olduğundan emin olmadığı için İngilizce konuşmada özgüven eksikliğinden dolayı kendini basit olarak bile ifade edemiyor.
Bir bebek bile dili öğrenirken konuşma aşamasına geçişte anne demeyi dahi harf harf deneyerek söylüyor. Doğru telaffuzda ona karşı sergilediğimiz jest ve mimikler doğru yolda olduğunu anlatıyor ardından bebekler yeni kelimeler öğrenmeye devam ediyor. Çoğu İngilizce öğrenme araştırmasına göre bebekler en cesur ve en hızlı şekilde öğrenen yaş grubudur. Görüldüğü gibi konuşmak önce dinlemekle başlar ; İngilizce için bizim eksikliklerimizden biri de dinleme fırsatımız bile olmadan söylemeye çalışmak.
Son olarak bu yazıda bir kaç yerde yazım hataları yaptım ancak bunun farkına ben söyledikten sonra bakıp gördünüz. Önce kendi dilimizi yeteri kadar öğrenemeden başka dilleri öğrenen nadir ülkelerden biriyiz..
Yararlanılan kaynaklar :
2016 avrupa ve dünya dil araştırmaları
www.tomer.ankara.edu.tr
